na de drukte van Old Delhi, nog eens naar Connaught Place (het hart van New delhi). De auto en cycle rickshaws nog eens uitgeprobeerd en dan een zalige maaltijd in ons hotel. Op en top indisch. We zullen de keuken missen, maar we hebben alvast een kookboek gekocht!

Nu de taxi naar de luchthaven!

Jaipur is beroemd voor de verwerking van edelstenen, zilver en goud. Shop till you drop kan hier alleen maar als uw rekening serieus gespijsd is! In de kleurrijke bazaars zijn koperen potten te vinden om lekkere indische gerechten in op te dienen. Ook allerlei exotische vruchten zoals roze en gele guavas, sappige papayas en krokante nasjputi (soort appelpeer). Buikje vol en lijfje vol vitaminekes! Weerstand tegen het barre weer in Belgie.

Tijdens de terugrit van Jaipur naar Delhi, zijn we de beesten beginnen tellen die we de autostrade hebben zien oversteken: koeien, kamelen, olifanten, geiten, schapen, apen, honden…en we spreken over de E40 van India! Hier geldt: everything is not impossible in India. Zoals de chauffeur vertelde, zijn er drie regels in het verkeer: de toeter (amaai ons gehoororgaan), de rem (verslijt hier vrij snel) en GOOD LUCK. Daarom is de god ganesh hier zo populair!

Nu laatste dagje delhi! Naar de kruidenmarkt….

De witte parelachtige Taj staat in schril contrast met het robuuste en baksteenrode (zandsteen) Rode Fort. Beiden hebben Agra op de kaart gezet. Na de Hindu architectuur van Khajuraho en Orchha komen de Mughals (islamistische architectuur) aan de beurt.

We verbleven in een hotel op een boogscheut van de Taj Mahal. Vanuit onze hotelkamer konden we zowel de Taj (Mahal) als de Oberoi (hotel) zien liggen. Geen paniek, we zijn al veilig in Jaipur! beland!

Zoals een maharadja en maharani waanden we ons! Een grote slaapkamer met zetel en hemelbed. De muren waren met de hand gedecoreerd. Klasse en stijl met zicht op duizend-jaar- oude tempels. Die eerste avond werden we als enige “echte” klanten (de rest waren indiers voor het congres) hartelijk bediend in het restaurant. De volgende ochtend kregen we een uitgebreid ontbijt met verse sappige papaya en krokante granaatappelpitjes. Rajkumar was onze leuke en attente ober. Toen de kok de tweede avond langskwam, werden we zelfs in de keuken uitgenodigd om met eigen ogen te zien hoe naan (soort broodpannekoek) en tandoori chicken in de tandoori oven wordt klaargemaakt.

Een heerlijke ayurveda massage hielp onze stramme spieren na de wandeling langs alle bezienswaardigheden van Orchha. Deze stad heeft heel wat te bieden: het fort Raj Mahal, het paleis Jehangir Mahal en verschillende tempels ter ere van Ram en Lakshmi. Het seizoen van de trouwfeesten is hier volop aan de gang! We keken toe hoe een koppel de ram Raja tempel binnenging voor hun religieuze zegen. Schitterend!

Die zijn we pas de dag daarop gaan bekijken. Vooral veel blote borsten gezien (op de beelden). En een aantal vernieuwende, weliswaar moeilijke standjes. Morgen waarschijnlijk foto’s op de blog

‘Make me happy, madam’ roepen ze hier allemaal om je in hun winkeltje binnen te krijgen. Soms echt op het irritante af. De enige manier om ervanaf te geraken is in je kamer te blijven zitten (maar daar schijnt de zon niet zo mooi) of ze vriendelijk maar wat dwingend te verzoeken je gerust te laten. In een restaurant met zicht op de tempels/het meer lukt het ook. Gisteren zelfs in een restaurant geweest met ‘betrouwbaar eten’ op het uithangbord. Nog geen spetterpoep.

Met wat rondwandelen zagen we een bord met een aankondiging voor een dansvoorstelling. Leek ons interessant dus wij daar naartoe. Een mix van enkele indische dansen. De bharata natyam bleek uitzonderlijk goed gepresenteerd!

Straks naar Orcha waar we in een romantisch hotel gaan verblijven. Onze luxe uitspatting deze reis. Daarna naar Agra, Jaipur en Delhi. We komen dus niet in de buurt van Mumbai waar er zoveel bomaansalgen zijn geweest. Tot later!

Deze morgen zijn we vroeg opgestaan om de ghats te bezoeken langs de Ganga (~Ganges). Het was even moeilijk om de oogjes open te krijgen! De vorige dag waren we na onze treinreis gaan shoppen voor zijde. Voor de vreugde en het geluk van onze vrienden en familie, hebben we kaarsjes gekocht om te laten wegdrijven op de Ganga. Voelen jullie het al? Indrukwekkend, de brede Ganga met die lichtjes…

Damkzij de uitstekende uitleg van een brahman ( Hindu priester), begrijpen we beter de symbolen die ze in het Hinduisme gebruiken. In de praktijk ook een aantal tempels bezocht. Mysterie alom.

Nu terug een rickshaw driver vinden die ons naar Varanasi treinstation wil brengen. Echt een belevenis om zo op een fietsrickshaw te zitten tussen al die auto’s, gemotoriseerde rickshaws, moto’s, andere fietsrickshaws, voetgangers, geiten en koeien (die daar wonderwel temidden van de ring blijven staan). Veel bewondering voor de rijkunsten van de indiers. Die koeien gaan trouwens ook shoppen voor zijde! We hebben een koe gefotografeerd in het trendy “Silk Emporium”. Stel je voor!

Vanuit darjeeling zijn we met de shared jeep naar Mirik vertrokken. Ongeveer 2,5 uur voor 48km langs bochten, putten en watervalletjes die op ‘t straat eindigen. Een rustig dorpje dachten we. Toch wat meer hotelletjes te zien dan verwacht, maar heel weinig blanke toeristen: WIJ ALLEEN! Aan indische toeristen geen gebrek. In een heel klein restaurant zijn we gaan lunchen op z’n tibetaans met monnikengezang op de achtergrond. Van de allerbeste momo’s hebben we daar genoten. Omdat we van de vis niet genoeg konden krijgen, zijn we die avond (na een fikse wandeling naar de boeddhistische gompa- bergop natuurlijk) nog fish curry en fish tikka masala gaan eten bij resto Jagjeet.

Ochtendstond geeft goud in de mond. Dus een bezoekje aan een tea estate (thee = het zwarte goud) vroeg in de morgen na een stevig ontbijt. Die tibetaanse kok van Samden kan pannekoeken bakken! De energie hadden we wel nodig om tot bij de tea estate te geraken. De dichtsbijzijnde fabriek (Thurbo tea)  vonden we te dichtbij. Jullie kennen ons allicht: waarom dichtbij als het verder kan?! Dus zijn we op zoek gegaan naar de fabriek van Okati (“the only tea that is okay”). Bij een bordje langs de hoofdweg, heeft een chauffeur ons afgezet. Hmmm…Na wat bochtenwerk, lagen de met-zon-overgoten theestruiken voor ons. Heel speels en adembenemend mooi. De meeste theeplukkers zijn vrouwen. Wij bleken meer de attractie te zijn dan zij met hun bamboostokje waarmee ze de theeblaadjes plukten. Onderweg vroegen we geregeld waar de factory was: “that way” (of iets gelijkaardigs in gebarentaal). Na anderhalf uur stappen bergop en bergaf, zagen we de fabriek liggen. Oef! Na een korte rondleiding in de fabriek (thee wordt aan Harrod’s verkocht): terug richting Mirik.

Die middag een shared jeep genomen met officieel 10 mensen (officieus 15 tot 16: paar achteraan jeep, ene erbovenop, ene bijna op de schoot van de chauffeur). We zijn veilig in New Jalpaiguri geraakt. Een treinrit van 15 uur voor de boeg. De reservatielijst met zitplaatsaanduiding, de juiste treinwagon en het juiste perron vinden: moeilijk als de meesten alleen maar hindi spreken! Het is ons gelukt. En we hebben nog geen spetterpoep na ons avondmaal (te bestellen op het perron voor vertrek: 2,5 euro voor twee warme maaltijden). Behalve wat gesnurk van een van de reizigers en wat kleine kakkerlakjes op de muur en de vloer, viel de treinreis op zich wel mee. Morgen terug nachttrein.

En zo zijn we nu in het “echte” India beland: Varanasi (vroeger Kashi en Benaras) met horden heilige koeien, lekkere warmte (wat doen die sandalen deugd), veel getoeter en straten als een ware vuilnisbelt! De mensen zijn heel vriendelijk en erg gelovig. Meer daarover in de volgende aflevering!

Onze indruk van Sikkim : heel proper, vriendelijke en behulpzame mensen, zeer lekker eten, prachtige natuur en mooie boeddhistische tempels!

We’re back…na een adembenemend avontuur in het Kangchenjunga National Park. Vanmorgen hebben we Sikkim (Sukhim) voorgoed achter ons gelaten. Aan de grens met West-bengal was het even spannend. Ons paspoort hadden we (standaard) klaar, maar de permit om in Sikkim rond te reizen zat ERGENS in een van de twee rugzakken die netjes op het dak van de jeep lagen. De medereizigers hebben uiteindelijk maar 15 min moeten wachten aan de controlepost

Vorige week woensdag: van Gangtok naar het klein dorpke Yuksam met de jeep. Rugzakken, tenten (kooktent, slaaptent, toilettent), eieren, samengeperste tomaten (rode regen ineens onderweg ?!)…allemaal op het dak gebonden. In Rabangla hebben we onze gids Lah Hang (alias Lalong) ontmoet. Na het eten zijn we in afwachting van Lalong een mini-training gaan doen: 86 trappen naar het leuke klooster van Rabangla. Onze fysieke conditie bleek nog in orde. In Yuksam aangekomen, kregen we een simpele kamer met een leuk balkonnetje. Warm stromend water! En zicht op de Kanchenjunga mountain range, voorsmaakje van de schitterende panoramas die we onderweg te zien zouden krijgen.

Na zeven dagen samen trekken, zijn we bevriend geworden met ons team. Wie was er allemaal mee? Lalong/ gids, Thule/kok, Dzote/hulpkok, Maila/porter en Aachu khanza/dzo-herder. Aachu khanza (ook pierpa genaamd) zorgde voor de drie dzos (mix van een koe en een yak). Het eten was soms een waar avontuur voor onze darmen, maar smaakte telkens opnieuw. Ongelooflijk hoe die mannen telkens opnieuw voor een culinaire verrassing zorgden. Elke dag kregen we een ander zicht op de bergen. Overdag was de hemel meestal helderblauw, s’ nachts toverden zich sterren tevoorschijn en was het ijzig koud…behalve in onze slaapzakken!

Morgen een nieuwe aflevering…met het laatste deel van onze belevenissen in Sikkim: onze home-stay in Pelling bij een Bhutia gezin temidden van de jungle!

Dinner at Masala’s bleek een ware uitdaging te zijn. Obers die weinig engels begrijpen/spreken. Een vegetarisch restaurant met veel pikante gerechten. We bestelden lukraak: dum aloo, paratha, butter naan, paneer…Onze keuzes smaakten!

De dag erop waren veel bezienswaardigheden dicht: ZONDAG! Maar geen nood, de markt in de Kangchendzonga bazaar was open. De mensen kwamen van ver om hun fruit, groenten en kleren te verkopen. HOT ‘N SPICY kruiden en pepertjes! Voor een appel en een ei (allebei te vinden op de markt ) kochten we een papaya, twee granaatappels en een sweetie. De boeren en boerinnekes hadden geen probleem met de fotocamera. De beenhouwersstraat lag daar ook dichtbij. Biefstukken, buffelvlees, varkenskoteletjes, lamsvlees en levende kippen werden zorgvuldig en in vrij propere omstandigheden klaargemaakt. Geen vlieg te bespeuren!

Na de gezellige drukte van de markt, zijn we naar Enchay Gompa gewandeld. Trappen!
Eens de poorten van het tibetaans monnikenklooster voorbij: rust! Klaar voor bezinning. En dan een paar hordes indische toeristen die de jonge monniken bij hun arm pakken (jawel pakken, niet nemen of vragen) om op de foto te staan. We hebben daar een tijdje op een bankje gezeten. De jonge monniken gadegeslaan. Een vriendelijke deugniet die met een komkommer rondliep, bood elk van ons een mini-appeltje aan. De gulheid en gastvrijheid van z’n gebaar deed ons smelten. Zo’n appeltje smaakt veel beter dan eentje van de winkel!

De trektocht naar Dzongri, gelegen in het Kangzhendzonga National Park, werd diezelfde avond vastgelegd voor vertrek op woensdag. Restaurant Norphal bood daarna verzachting voor onze portefeuille Chow mein en fried rice met een Dansberg biertje voor Bart (75 cl – 5%). Lekker en goedkoop.

Maandag was het Institute of Tibetology wel open. Terug een ware zoektocht om het te vinden. Echt wel de moeite: een bibliotheek van buddhistische manuscripten, oude foto’s van hun laatste chogyal (koning) en prachtige zijden thankas van Buddha. Geen foto’s toegelaten, jammer. Om terug te keren, hebben we de kabelbaan genomen van helemaal beneden in Gangtok terug naar boven, dichtbij ons nieuw hotel “Mintokling Guest House”. Heel ruim. Zonder miertjes in de douche of motteballen in de lavabo. En een onbelemmerd uitzicht op diene heilige berg Mt. Kangchendzonga…vanuit ons bed!!

Na een lekker ontbijt, het Tsomgo (of Changu of Tssangu) meer bezocht gelegen op een hoogte van 4030m. Overal zijn gebedsvlagjes te bespeuren in de kleuren geel (aarde), groen (water), wit (lucht), rood (vuur) en blauw (hemel). Deze worden door gelovigen op de markt gekocht. Daarna laten ze de vlagjes zegenen door een lama. Hoe hoger de vlagjes ophangen (hier op de bergflanken op 4000m), hoe verder de wind de gebeden kan meevoeren ten gunste van allen. Dit meer is heilig voor buddhisten en hindu’s. De sikhs gaan naar een tempel wat verderop. Die indische toeristen uit Kolkata zijn we tegengekomen in het gehucht Kyangnosla. Samen een black tea gedronken. En een kleine deugniet met grote dorst, dronk rechtstreeks van de karaf ipv het water eerst in een glas te schenken. Gelukkig wordt thee gekookt! In de regio is wel heel duidelijk een militaire aanwezigheid: veel militaire kampen langs de weg. Geen problemen.

Eenmaal in Gangtok terug, hebben we de koninklijke kapel bezocht. Nawang heeft ons daar veel uitleg gegeven. Hij is Bhutia afkomstig uit Pelling, het westen van Sikkim (gangtok ligt in het oosten). We zijn uitgenodigd om bij z’n familie te verblijven in Pelling na onze trektocht. Leuk en spannend vooruitzicht! De lama Tenzing Nogru heeft een schets ondertekend die Karen heeft gemaakt van de koninklijke kapel. Fotograferen was verboden, dus schets gemaakt.

En ook een ziekenhuis hebben we bezocht. Met een shared jeep zijn we in Tadong aangekomen waar het Manipal Private Hospital gelegen is. Na een paar keer bellen, is Karen dan toch op de NICU (neonatale intensieve zorgen afdeling) binnengeraakt. Kleine unit met behoorlijke medische apparatuur. Zelfs een aparte afkolfruimte! Leuke roze unifromen En gewatteerde compressen als pamper voor de kleintjes.

Morgen gaan we vertrekken uit Gangtok voor een trektocht naar Dzongri. Gedurende minstens zeven dagen zullen we geen computer meer te zien krijgen! Eenmaal terug in Pelling, proberen we een vervolg te breien aan onze blog. Tot dan!