In Darjilling (Darjeeling) hebben we de laatste avond eens vis besteld in restaurant “The Park”: mughlai and thai cuisine stond er op het uithangbord. We genoten van de vis (katla), gewokte noedels, pikante saus met veel koriander en citroengras en natuurlijk van de wereldbefaamde darjeeling thee! En dan, bij het bekijken van de buitenlanders aan de tafel naast ons, viel me ineens op hoe je als toerist toch een intieme daad stelt bij de afrekening! Jawel hoor: broek lichtjes open, geldbeugel naar boven en geldbriefjes eruit. Routine.
Vanuit darjeeling zijn we met de shared jeep naar Mirik vertrokken. Ongeveer 2,5 uur voor 48km langs bochten, putten en watervalletjes die op ‘t straat eindigen. Een rustig dorpje dachten we. Toch wat meer hotelletjes te zien dan verwacht, maar heel weinig blanke toeristen: WIJ ALLEEN! Aan indische toeristen geen gebrek. In een heel klein restaurant zijn we gaan lunchen op z’n tibetaans met monnikengezang op de achtergrond. Van de allerbeste momo’s hebben we daar genoten. Omdat we van de vis niet genoeg konden krijgen, zijn we die avond (na een fikse wandeling naar de boeddhistische gompa- bergop natuurlijk) nog fish curry en fish tikka masala gaan eten bij resto Jagjeet.
Ochtendstond geeft goud in de mond. Dus een bezoekje aan een tea estate (thee = het zwarte goud) vroeg in de morgen na een stevig ontbijt. Die tibetaanse kok van Samden kan pannekoeken bakken! De energie hadden we wel nodig om tot bij de tea estate te geraken. De dichtsbijzijnde fabriek (Thurbo tea) vonden we te dichtbij. Jullie kennen ons allicht: waarom dichtbij als het verder kan?! Dus zijn we op zoek gegaan naar de fabriek van Okati (“the only tea that is okay”). Bij een bordje langs de hoofdweg, heeft een chauffeur ons afgezet. Hmmm…Na wat bochtenwerk, lagen de met-zon-overgoten theestruiken voor ons. Heel speels en adembenemend mooi. De meeste theeplukkers zijn vrouwen. Wij bleken meer de attractie te zijn dan zij met hun bamboostokje waarmee ze de theeblaadjes plukten. Onderweg vroegen we geregeld waar de factory was: “that way” (of iets gelijkaardigs in gebarentaal). Na anderhalf uur stappen bergop en bergaf, zagen we de fabriek liggen. Oef! Na een korte rondleiding in de fabriek (thee wordt aan Harrod’s verkocht): terug richting Mirik.
Die middag een shared jeep genomen met officieel 10 mensen (officieus 15 tot 16: paar achteraan jeep, ene erbovenop, ene bijna op de schoot van de chauffeur). We zijn veilig in New Jalpaiguri geraakt. Een treinrit van 15 uur voor de boeg. De reservatielijst met zitplaatsaanduiding, de juiste treinwagon en het juiste perron vinden: moeilijk als de meesten alleen maar hindi spreken! Het is ons gelukt. En we hebben nog geen spetterpoep na ons avondmaal (te bestellen op het perron voor vertrek: 2,5 euro voor twee warme maaltijden). Behalve wat gesnurk van een van de reizigers en wat kleine kakkerlakjes op de muur en de vloer, viel de treinreis op zich wel mee. Morgen terug nachttrein.
En zo zijn we nu in het “echte” India beland: Varanasi (vroeger Kashi en Benaras) met horden heilige koeien, lekkere warmte (wat doen die sandalen deugd), veel getoeter en straten als een ware vuilnisbelt! De mensen zijn heel vriendelijk en erg gelovig. Meer daarover in de volgende aflevering!
