Moeilijke standjes november 29, 2008

De treinreis van Varanasi naar Satna is heel goed meegevallen. De wagon was veel beter onderhouden; geen beestjes te bespeuren. Met een dik uur vertraging zijn we in Satna aangekomen. Geen bus naar Khajuraho: election day! Toch naar de busstand waar een antieke bus stond. De bus bleek nog te rijden! Gelukkig want een taxi naar Khajuraho kost toch vrij veel rupees. Halte in Panna aan de markt. Onderweg zijn er vele passagiers opgestapt, maar in Panna was er wel een eigenaardige passagier die toegang wou tot de bus: de heilige bultige witte koe. De geit Bunti had het ook al geprobeerd… Op een 11km van Khajuraho (onze bushalte) vroegen ze een fortuin om ons met de mini-truck naar Khajuraho te voeren. En toen zag ik NOG een kleinere roodglanzende mini-truck: no problem madam, redelijke prijs. Hup vanachter in de laadtruck! Cruising on the “highway” met de haren in de wind naar de stad van de duizend-en-een erotische beelden.

Die zijn we pas de dag daarop gaan bekijken. Vooral veel blote borsten gezien (op de beelden). En een aantal vernieuwende, weliswaar moeilijke standjes. Morgen waarschijnlijk foto’s op de blog

‘Make me happy, madam’ roepen ze hier allemaal om je in hun winkeltje binnen te krijgen. Soms echt op het irritante af. De enige manier om ervanaf te geraken is in je kamer te blijven zitten (maar daar schijnt de zon niet zo mooi) of ze vriendelijk maar wat dwingend te verzoeken je gerust te laten. In een restaurant met zicht op de tempels/het meer lukt het ook. Gisteren zelfs in een restaurant geweest met ‘betrouwbaar eten’ op het uithangbord. Nog geen spetterpoep.

Met wat rondwandelen zagen we een bord met een aankondiging voor een dansvoorstelling. Leek ons interessant dus wij daar naartoe. Een mix van enkele indische dansen. De bharata natyam bleek uitzonderlijk goed gepresenteerd!

Straks naar Orcha waar we in een romantisch hotel gaan verblijven. Onze luxe uitspatting deze reis. Daarna naar Agra, Jaipur en Delhi. We komen dus niet in de buurt van Mumbai waar er zoveel bomaansalgen zijn geweest. Tot later!

Ayurveda november 26, 2008

Na een zalige massage, zijn we klaar voor de nachttrein naar Satna. Van daaruit nemen we morgenvroeg de bus naar Khajuraho, beroemd voor z’n tempels met afbeeldingen van de kama sutra. Ons velleke voelt zijdezacht aan en alle spiergroepen zijn ontspannen!

Deze morgen zijn we vroeg opgestaan om de ghats te bezoeken langs de Ganga (~Ganges). Het was even moeilijk om de oogjes open te krijgen! De vorige dag waren we na onze treinreis gaan shoppen voor zijde. Voor de vreugde en het geluk van onze vrienden en familie, hebben we kaarsjes gekocht om te laten wegdrijven op de Ganga. Voelen jullie het al? Indrukwekkend, de brede Ganga met die lichtjes…

Damkzij de uitstekende uitleg van een brahman ( Hindu priester), begrijpen we beter de symbolen die ze in het Hinduisme gebruiken. In de praktijk ook een aantal tempels bezocht. Mysterie alom.

Nu terug een rickshaw driver vinden die ons naar Varanasi treinstation wil brengen. Echt een belevenis om zo op een fietsrickshaw te zitten tussen al die auto’s, gemotoriseerde rickshaws, moto’s, andere fietsrickshaws, voetgangers, geiten en koeien (die daar wonderwel temidden van de ring blijven staan). Veel bewondering voor de rijkunsten van de indiers. Die koeien gaan trouwens ook shoppen voor zijde! We hebben een koe gefotografeerd in het trendy “Silk Emporium”. Stel je voor!

Hups…de broek in! november 25, 2008

In Darjilling (Darjeeling) hebben we de laatste avond eens vis besteld in restaurant “The Park”: mughlai and thai cuisine stond er op het uithangbord. We genoten van de vis (katla), gewokte noedels, pikante saus met veel koriander en citroengras en natuurlijk van de wereldbefaamde darjeeling thee! En dan, bij het bekijken van de buitenlanders aan de tafel naast ons, viel me ineens op hoe je als toerist toch  een intieme daad stelt bij de afrekening! Jawel hoor: broek lichtjes open, geldbeugel naar boven en geldbriefjes eruit. Routine.

Vanuit darjeeling zijn we met de shared jeep naar Mirik vertrokken. Ongeveer 2,5 uur voor 48km langs bochten, putten en watervalletjes die op ‘t straat eindigen. Een rustig dorpje dachten we. Toch wat meer hotelletjes te zien dan verwacht, maar heel weinig blanke toeristen: WIJ ALLEEN! Aan indische toeristen geen gebrek. In een heel klein restaurant zijn we gaan lunchen op z’n tibetaans met monnikengezang op de achtergrond. Van de allerbeste momo’s hebben we daar genoten. Omdat we van de vis niet genoeg konden krijgen, zijn we die avond (na een fikse wandeling naar de boeddhistische gompa- bergop natuurlijk) nog fish curry en fish tikka masala gaan eten bij resto Jagjeet.

Ochtendstond geeft goud in de mond. Dus een bezoekje aan een tea estate (thee = het zwarte goud) vroeg in de morgen na een stevig ontbijt. Die tibetaanse kok van Samden kan pannekoeken bakken! De energie hadden we wel nodig om tot bij de tea estate te geraken. De dichtsbijzijnde fabriek (Thurbo tea)  vonden we te dichtbij. Jullie kennen ons allicht: waarom dichtbij als het verder kan?! Dus zijn we op zoek gegaan naar de fabriek van Okati (“the only tea that is okay”). Bij een bordje langs de hoofdweg, heeft een chauffeur ons afgezet. Hmmm…Na wat bochtenwerk, lagen de met-zon-overgoten theestruiken voor ons. Heel speels en adembenemend mooi. De meeste theeplukkers zijn vrouwen. Wij bleken meer de attractie te zijn dan zij met hun bamboostokje waarmee ze de theeblaadjes plukten. Onderweg vroegen we geregeld waar de factory was: “that way” (of iets gelijkaardigs in gebarentaal). Na anderhalf uur stappen bergop en bergaf, zagen we de fabriek liggen. Oef! Na een korte rondleiding in de fabriek (thee wordt aan Harrod’s verkocht): terug richting Mirik.

Die middag een shared jeep genomen met officieel 10 mensen (officieus 15 tot 16: paar achteraan jeep, ene erbovenop, ene bijna op de schoot van de chauffeur). We zijn veilig in New Jalpaiguri geraakt. Een treinrit van 15 uur voor de boeg. De reservatielijst met zitplaatsaanduiding, de juiste treinwagon en het juiste perron vinden: moeilijk als de meesten alleen maar hindi spreken! Het is ons gelukt. En we hebben nog geen spetterpoep na ons avondmaal (te bestellen op het perron voor vertrek: 2,5 euro voor twee warme maaltijden). Behalve wat gesnurk van een van de reizigers en wat kleine kakkerlakjes op de muur en de vloer, viel de treinreis op zich wel mee. Morgen terug nachttrein.

En zo zijn we nu in het “echte” India beland: Varanasi (vroeger Kashi en Benaras) met horden heilige koeien, lekkere warmte (wat doen die sandalen deugd), veel getoeter en straten als een ware vuilnisbelt! De mensen zijn heel vriendelijk en erg gelovig. Meer daarover in de volgende aflevering!

Tibetan Homestay…de jungle in november 21, 2008

Zo, we zijn beland bij ons laatste dagje in Sikkim. Onze verbijfplaats…een homestay (zoiets als een Bed and Breakfast) in de jungle. We hebben al verteld hoe we deze homestay ontdekt hebben. Geloof het of niet, we waren hun eerste gasten! Er geraken was al een klein avontuur. Kwartiertje stappen langs een smal voetpad met glibberige keien en boomwortels, maar onze wandeling werd beloond. Een prachtig en rustig oord in de jungle. We overnachtten in een gloednieuwe bungalow met zicht op Kangchenjunga….super!!! Na een babbeltje met de eigenaar, zijn we terug naar boven geklommen om nog een Boeddhistische tempel te gaan bezoeken.
Die avond kregen we ‘chhang’, een licht relaxerend warm goedje, bij een open houtvuurtje.
Ons avondeten: lekkere inheemse keuken die we met veel smaak opaten. Hierna een zalige nachtrust gekend. Karen is trouwens niet wakker geworden door de wekker…zo goed heeft ze geslapen.
Na een stevig ontbijt zijn we in drie etappes (drie maal hobbel de bobbel in een jeep) in Darjeeling beland. We zaten telkens op de achterbank tussen 2 andere passagiers geplet. Darjeeling kennen sommigen misschien van de heerlijke thee.

Onze indruk van Sikkim : heel proper, vriendelijke en behulpzame mensen, zeer lekker eten, prachtige natuur en mooie boeddhistische tempels!

Bonberra & Thuli Hangma in Kangchenjunga National Park november 20, 2008

Tashi delek!

We’re back…na een adembenemend avontuur in het Kangchenjunga National Park. Vanmorgen hebben we Sikkim (Sukhim) voorgoed achter ons gelaten. Aan de grens met West-bengal was het even spannend. Ons paspoort hadden we (standaard) klaar, maar de permit om in Sikkim rond te reizen zat ERGENS in een van de twee rugzakken die netjes op het dak van de jeep lagen. De medereizigers hebben uiteindelijk maar 15 min moeten wachten aan de controlepost

Vorige week woensdag: van Gangtok naar het klein dorpke Yuksam met de jeep. Rugzakken, tenten (kooktent, slaaptent, toilettent), eieren, samengeperste tomaten (rode regen ineens onderweg ?!)…allemaal op het dak gebonden. In Rabangla hebben we onze gids Lah Hang (alias Lalong) ontmoet. Na het eten zijn we in afwachting van Lalong een mini-training gaan doen: 86 trappen naar het leuke klooster van Rabangla. Onze fysieke conditie bleek nog in orde. In Yuksam aangekomen, kregen we een simpele kamer met een leuk balkonnetje. Warm stromend water! En zicht op de Kanchenjunga mountain range, voorsmaakje van de schitterende panoramas die we onderweg te zien zouden krijgen.

Na zeven dagen samen trekken, zijn we bevriend geworden met ons team. Wie was er allemaal mee? Lalong/ gids, Thule/kok, Dzote/hulpkok, Maila/porter en Aachu khanza/dzo-herder. Aachu khanza (ook pierpa genaamd) zorgde voor de drie dzos (mix van een koe en een yak). Het eten was soms een waar avontuur voor onze darmen, maar smaakte telkens opnieuw. Ongelooflijk hoe die mannen telkens opnieuw voor een culinaire verrassing zorgden. Elke dag kregen we een ander zicht op de bergen. Overdag was de hemel meestal helderblauw, s’ nachts toverden zich sterren tevoorschijn en was het ijzig koud…behalve in onze slaapzakken!

Morgen een nieuwe aflevering…met het laatste deel van onze belevenissen in Sikkim: onze home-stay in Pelling bij een Bhutia gezin temidden van de jungle!

Hot ‘n spicy bezinning november 11, 2008

Bij de landing van de helikopter, konden we mensen langs de weg zien kijken. Een welkomstcomite wachtte ons op. Na de officiele papierwinkel, mochten we met de jeep mee naar het centrum. Bij Sikkim Tourist Office werden we vriendelijk ontvangen. De zoektocht naar een hotel bleek een ander paar mouwen. Niet nodig om een toer van de stad te nemen, we hebben anderhalf uur gezocht naar een guest house…om te horen dat die volzet was! Uiteindelijk een kamertje met uitzicht op Mount Kangchendzonga (weliswaar van achter tralies) gevonden: Hotel Karsonam.

Dinner at Masala’s bleek een ware uitdaging te zijn. Obers die weinig engels begrijpen/spreken. Een vegetarisch restaurant met veel pikante gerechten. We bestelden lukraak: dum aloo, paratha, butter naan, paneer…Onze keuzes smaakten!

De dag erop waren veel bezienswaardigheden dicht: ZONDAG! Maar geen nood, de markt in de Kangchendzonga bazaar was open. De mensen kwamen van ver om hun fruit, groenten en kleren te verkopen. HOT ‘N SPICY kruiden en pepertjes! Voor een appel en een ei (allebei te vinden op de markt ) kochten we een papaya, twee granaatappels en een sweetie. De boeren en boerinnekes hadden geen probleem met de fotocamera. De beenhouwersstraat lag daar ook dichtbij. Biefstukken, buffelvlees, varkenskoteletjes, lamsvlees en levende kippen werden zorgvuldig en in vrij propere omstandigheden klaargemaakt. Geen vlieg te bespeuren!

Na de gezellige drukte van de markt, zijn we naar Enchay Gompa gewandeld. Trappen!
Eens de poorten van het tibetaans monnikenklooster voorbij: rust! Klaar voor bezinning. En dan een paar hordes indische toeristen die de jonge monniken bij hun arm pakken (jawel pakken, niet nemen of vragen) om op de foto te staan. We hebben daar een tijdje op een bankje gezeten. De jonge monniken gadegeslaan. Een vriendelijke deugniet die met een komkommer rondliep, bood elk van ons een mini-appeltje aan. De gulheid en gastvrijheid van z’n gebaar deed ons smelten. Zo’n appeltje smaakt veel beter dan eentje van de winkel!

De trektocht naar Dzongri, gelegen in het Kangzhendzonga National Park, werd diezelfde avond vastgelegd voor vertrek op woensdag. Restaurant Norphal bood daarna verzachting voor onze portefeuille Chow mein en fried rice met een Dansberg biertje voor Bart (75 cl – 5%). Lekker en goedkoop.

Maandag was het Institute of Tibetology wel open. Terug een ware zoektocht om het te vinden. Echt wel de moeite: een bibliotheek van buddhistische manuscripten, oude foto’s van hun laatste chogyal (koning) en prachtige zijden thankas van Buddha. Geen foto’s toegelaten, jammer. Om terug te keren, hebben we de kabelbaan genomen van helemaal beneden in Gangtok terug naar boven, dichtbij ons nieuw hotel “Mintokling Guest House”. Heel ruim. Zonder miertjes in de douche of motteballen in de lavabo. En een onbelemmerd uitzicht op diene heilige berg Mt. Kangchendzonga…vanuit ons bed!!

Na een lekker ontbijt, het Tsomgo (of Changu of Tssangu) meer bezocht gelegen op een hoogte van 4030m. Overal zijn gebedsvlagjes te bespeuren in de kleuren geel (aarde), groen (water), wit (lucht), rood (vuur) en blauw (hemel). Deze worden door gelovigen op de markt gekocht. Daarna laten ze de vlagjes zegenen door een lama. Hoe hoger de vlagjes ophangen (hier op de bergflanken op 4000m), hoe verder de wind de gebeden kan meevoeren ten gunste van allen. Dit meer is heilig voor buddhisten en hindu’s. De sikhs gaan naar een tempel wat verderop. Die indische toeristen uit Kolkata zijn we tegengekomen in het gehucht Kyangnosla. Samen een black tea gedronken. En een kleine deugniet met grote dorst, dronk rechtstreeks van de karaf ipv het water eerst in een glas te schenken. Gelukkig wordt thee gekookt! In de regio is wel heel duidelijk een militaire aanwezigheid: veel militaire kampen langs de weg. Geen problemen.

Eenmaal in Gangtok terug, hebben we de koninklijke kapel bezocht. Nawang heeft ons daar veel uitleg gegeven. Hij is Bhutia afkomstig uit Pelling, het westen van Sikkim (gangtok ligt in het oosten). We zijn uitgenodigd om bij z’n familie te verblijven in Pelling na onze trektocht. Leuk en spannend vooruitzicht! De lama Tenzing Nogru heeft een schets ondertekend die Karen heeft gemaakt van de koninklijke kapel. Fotograferen was verboden, dus schets gemaakt.

En ook een ziekenhuis hebben we bezocht. Met een shared jeep zijn we in Tadong aangekomen waar het Manipal Private Hospital gelegen is. Na een paar keer bellen, is Karen dan toch op de NICU (neonatale intensieve zorgen afdeling) binnengeraakt. Kleine unit met behoorlijke medische apparatuur. Zelfs een aparte afkolfruimte! Leuke roze unifromen En gewatteerde compressen als pamper voor de kleintjes.

Morgen gaan we vertrekken uit Gangtok voor een trektocht naar Dzongri. Gedurende minstens zeven dagen zullen we geen computer meer te zien krijgen! Eenmaal terug in Pelling, proberen we een vervolg te breien aan onze blog. Tot dan!

Seeking … Sikkim november 9, 2008

Op de verjaardag van Kirsten, de broer van Karen, zijn we vroeg opgestaan om een binnenvlucht te nemen. En onze oogjes stonden nog op een kiertje want de bruiloft was pas om 2AM gedaan! Op de domestic terminal van de Indira Ghandi national airport zijn we met enige vertraging het vliegtuig (Kingfisher/Deccan) mogen opstappen. Na amper 2 uur vliegen zijn we in Bagdogra geland, gelegen in West-Bengal (in het noordoosten van India). Daar konden we kiezen uit twee transportmiddelen om tot in Sikkim te geraken : jeep OF helikopter. We hebben het erop gewaagd: de HELISERVICE van Bagdogra naar Gangtok leek ons een waar avontuur! De Seaking naar Sikkim

Onze  piloten heten George en Barra. De volgende regels werden met enige humor uitgelegd:

1. No smoking, No alcohol, No party
2. Kotszakje ter beschikking. Niet nodig waarschijnlijk want prachtig zonnig weer. Indien toch gebruikt, gelieve niet uit het raam te gooien om de “tail rotor” niet te beschadigen.
3. No photography binnen het domein van het vliegveld owv gevechtsvliegtuigen op de militaire luchthaven. Op google earth kan je wel veel meer te zien krijgen.

Tijdens de vlucht was Mount Kangchendzonga heel goed te zien. Dit is met z’n 8598m de derde hoogste berg van de Himalaya keten. We zijn tussen de bergen in gevlogen. SCHITTEREND!!!

Voor meer info rond de omgeving van Gangtok, verwijzen we graag naar onze volgende editie.

Net onder ons balkon… november 7, 2008

Weten jullie wat er net onder ons balkonnetje aan de gang is op het moment dat we dit aan het schrijven zijn…a wedding.  Een bruiloft met alles erop en eraan. De vrouwen in prachtige klederdracht, Indische dansen, luide muziek waardaar we waarschijnlijk tot laat in de nacht niet al te goed gaan slapen maar ale dat nemen we er graag bij. Wat we gezien hebben was toch echt de moeite.

Wat hebben we vandaag allemaal gedaan. Na een goede nachtrust deze morgen te voet vertrokken naar de Moskee. Het is wel vrijdag, dus gebedsdag, maar we hebben het er toch op gewaagd. De weg ernaartoe, mannekes wa was da allemaal. Krioelende mensen, vuiligheid, overal lawaai van toeterende brommetjes en auto’s. Maar ik moet zeggen we worden nergens buitengekeken of we hebben nergens het gevoel van niet welkom te zijn.  Karen had ook heel veel aantrekkingskracht van schoolkindjes. Ze wilden allemaal haar naam weten en konden deze verbazend goed uitspreken. Aan de moskee toegekomen, kregen we te horen dat deze maar open was vanaf 14u omdat het gebed bezig was.Wijle dus een stukske terug tot aan de metro. Wat een verademing de metro hier, properkes, snel, relatief weinig volk. 

Ons bezoek aan het Mahatma Ghandi museum was ook heel leerrijk. Een uitspraak van hem die ons trof was : ‘For my material needs village is my world, but fot my spiritual needs the whole world is my village’. Mooi he.

Onze volgende stop was het Sikkim house om alle info te krijgen over onze volgende bestemming. Morgenvroeg vliegen we namelijk tot ginder. Sikkim is een ministaatje in de Himalaya waar we oa van plan zijn een trekking van een aantal dagen te gaan doen. De temperatuur zal daar ook veel frisser zijn dan hier in Delhi maar we zijn ertegen gewapend.

Zo nu zijn jullie weer up to date.

Karen en Bar

Delhi november 6, 2008

Namaste!

Kot in de nacht aangekomen in hotel Jyoti Mahal. Een authentiek hotelletje en een staaltje van indische architectuur. Heerlijk om in een rustige omgeving terecht te komen na een boeiende autorit. Onze chauffeur deed echt z`n best om traag over dubbele snelheidsdrempels te rijden, koeien te ontwijken op de grote ring rond delhi en langs putten te rijden in de weg waar mensen een vuurtje in hadden gemaakt. Linksrijden is de regel, maar de meesten kennen de betekenis van rijstroken niet. En toeteren is een vereiste als je iemand voorbij wil steken. De vlucht was reeds een beproeving voor ons: we zaten achter mekaar. Dit was wel een goede voorbereiding op de culturele gewoonte hier in India om in het openbaar geen fysiek contact te hebben. Verder was de vlucht heel vlot verlopen. We hadden trouwens elk een persoonlijke cinema.

Zalige nachtrust (gelukkig sliepen we niet aan de straatkant – toen we aankwamen was er een trouwfeest naast het hotel – in openlucht op straat)! Ontbijt hebben we genuttigd op het dakterras van de Jyoti Mahal. Eikes met toast en gebakken patatjes…met uitzicht op Pahar Ganj (wijk van Delhi waar we logeren). Oops, de heerlijk ruikende frangipani boom was ik vergeten. Nu weten we intussen dat thee en koffie standaard met melk worden geserveerd. Karen vindt dat maar niks. Gelukkig is er ook versgeperst fruitsap (appelsien, papaya, ananas…MET ijsblokjes) smaakt als een engeltje die op ons tong piest terwijl het buiten 33graden is! Then we hit the road.

De main bazaar laat een ferme indruk na: een eindeloze straat vol met stalletjes links en rechts met kleren, een apotheker (jawel ook speciaal toiletpapier te koop!), drankflesjes, juweeltjes…Weinig bedelaars die aan je mouwen komen hangen. Een sikh leidde ons naar een “vals” reisagentschap die per se van alle tours en treinticketten wou verkopen…maar nananana we zijn er niet in getrapt! Gelukkig een citibank gevonden waar we centjes konden afhalen: al die briefkes! En dat allemaal in ons broek ergens zien te verbergen! Enfin, een eerlijke student heeft ons dan naar de enige echte dienst voor toerisme van India gebracht. We zijn daar lang genoeg gebleven om onze parasiet kwijt te spelen. Die kereltjes blijven je soms volgen.

Daarna zijn we gaan shoppen voor een bloesje voor Karen. Kwestie van een beetje in de meute niet teveel op te vallen. Op een reclamebord stond er geschreven: “you are not fair (blank/blond), but you are beautiful”. Feminine awareness in Delhi! Bart had honger. Honger. Honger. Dus een bakkerij gezocht – en gevonden: met twee veiligheidsagenten aan de deur! De koeken zijn al binnen. Maar nog bleef er plaats over voor een typische indische maaltijd met sfeerverlichting in rotanstoelekes: naan, chapati, chicken tikka masala en chicken tikka tandoori. Het lokaal biertje (in het zwart te betalen – alcohol serveren is verboden) is Kingfisher. Bart vond het ok, hoegaarden is beter.

Nu we verhuisd zijn naar een nieuwe kamer MET balkonnetje, zullen we die kamer ook eens uitproberen

Hopelijk is jullie interesse opgewekt! Tot de volgende …